eueoseeuu

2006-12-13T14:14:00.000-08:00

Existirá ou non ?.

Novo blogo en marcha

2006-08-04T11:08:00.000-07:00

Quen queira seguir as andainas de Leo e a súa familia xa pode facelo en leoeosseus.blogspot.com

Lémonos...

Fin do eueoseeuu

2006-06-15T19:25:00.000-07:00

Na foto esta o Colin o dia de onte cando ia marchar para a terrinha. Chegou hoxe ala sen novidade pero marearon a minha irma e o meu cunhado por problemas de papeis e tras unhas horas de lios deixaron que levasen ao can.

Nos por aqui seguimos cos preparativos da marcha: que se dar de baixa a auga, cambiar enderezo na oficina de correos, mandar algun paquete de ultima hora, pedir documentacion no instituto, pechar a conta do banco, doar roupa, entregar a matricula do noso coche, comprobar que se aceleras no coche de aluguer a radio sobe de volume !!!, etc, etc.

Ainda asi tivemos tempo para irmos ao YMCA por ultima vez e despedirnos de Adan, Heather, Dennis (que quere mandar un cheque para o Acedrinho) e Bob, o sicologo que fala espanhol mui, mui despacio e esta ledo que se xubila en duas semanas e pode adicarse a escribir novelas de ficcion.

E manha entregamos o modem ao Correcaminhos, o noso servidor de interrede, e quedamos sen internet.

Asi que hoxe e o ultimo dia que escribo desde este pais neste blogo (resistome a escribir derradeiro dia) para agradecer a todos os vosos comentarios e o interes mostrado por min e a minha xente. Tamen tenho que agradecer o carinho e a calor humana que nos destes neste tempo tan lonxe da terrinha e da familia e amigos.

E, xa para rematar, dicir que o novo blogo pasara a chamarse leoeosseus e xa podedes imaxinar de onde ven o nome do blogo. Cando o ponha a andar xa vos enteiraredes.

Ata pronto. Sodes demasiado.

Carolina on my mind

2006-06-14T18:59:00.000-07:00

Xa queda pouco para deixar este pais. O Colin vai nestes momentos caminho de Madrid e a nos tocanos o sabado.

A verdade e que acaba collendo carinho aos sitios onde vive e nos non o pasamos mal; a comida un pouco mala pero do resto case non houbo queixa.

Este estado de Carolina do Norte e un chisco mais grande ca Portugal e ten montanhas ao oeste, chairas e semichairas de tabaco, algodon e cada vez mais bosque no centro e costa pantanosa e chea de mosquitos ou costa de praias longas e ao mar aberto no leste.

Neste blogo tratei de comentar a nosa vida aqui e tocar temas relacionados cos EEUU e detalles curiosos (polo menos para min). Pasou o tempo e agora toca deixar esta terra. O que si tenho claro e que cando escuite esta cancion sentireina no corazon.

http://www.youtube.com/watch?v=ph-dncciBMQ

Adios Mexico lindo

2006-06-13T20:11:00.000-07:00

Hoxe foi o meu ultimo dia de choio. Na foto estan Poncho (Alfonso) que e o mais gordinho e Enemias que e o que digo eu que semella Jonhy Depp (amplia a foto e dime se non ten un aire co el). O Poncho e "baterista" nun conxunto musical que debe de ser do estilo dos grupos desta ligazon que non ten desperdicio. No choio estamos sempre con La Ley de las Carolinas. A musica e bastante pachangueira pero acabo un por acostumarse e hai algunha cancion que e simpatica e todo coma a do sirenito.Se queres disfrutar dun mix de pasito durangues de dez minutos aqui podes escuitalo. Se non o fas entendoo perfectamente.
http://www.youtube.com/watch?v=K9YWechtQUU
E neste dia paso paxina a minha relacion con xente mexicana.
E agora vou durmir que hai que madrugar para levar a Colin ao aeroporto.
Minha irma, a rainha Kasege, vai ir buscalo a proposito a Madrid. Dende logo, tenho unha irma que ben vale un reino imaxinario ou real.
Ata manha.

Ishi, o derradeiro indio salvaxe

2006-06-12T19:30:00.000-07:00

Hoxe a minha companheira Goya contoume como vivia en Guerrero, Mexico, antes de vir para o "norte". Vivia sen luz e sen auga e durmia debaixo dunha arbore. A casa que tinhan so valia para gardar cousas. Non cultivaba nada a familia que era "puritito" deserto todo. Tinhan unhas pitas pero cazaban muito no deserto. Nunha ocasion foi a unha vila en burra e fixoselle tarde para voltar e quedou a durmir na casa dunha senhora. Na casa habia muita luz e non estaba acostumada a iso. Aparte a neveira facia muito ruido e ela estaba afeita aos paxarinhos do deserto e non eses ruidos da civilizacion. Agora que esta no "norte" non quere regresar a aquelas terras que di que son terras de indios.

E falando de indios lembrei a a Ishi, o derradeiro indio salvaxe dos EEUU. Ishi era membro dunha tribu case aniquilada que vivia polas serras de California. Foron quedando menos e cando morreu a nai de vella el quixo morrer. Apareceu nunha granxa e chamaron ao sheriff. Ishi non sabia falar mais ca o seu idioma e viviu na carcere ata que o recolleron uns antropologos dunha universidade. O seu nome significa home na sua lingua e non se sabe o verdadeiro nome del porque era tabu dicir o propio nome unha persoa. Levarono a universidade e viviu cinco anos mais ata que morreu de tuberculose. Nese tempo mostrou como facer arcos, como facer lume, como facer unha chouza e como sobrevivir nas serras. Coa sua morte en 1916 desapareceu unha cultura e un modo de vivir totalmente alleo a civilizacion occidental.

Na foto esta Ishi ao pouco de descubrilo. Nesta paxina en espanhol din mais ou menos o que contei eu. Nesta paxina en italiano saen mais fotos e algo da historia dos indios en xeral e Ishi en particular.

Ata manha.

Graduacion 2006

2006-06-10T18:50:00.000-07:00

Hoxe tocou fin de curso coa graduacion. Nos estivemos controlando nunha cancela que non entrase xente no campo de futbol e o publico quedou nas gradas. No campo de futbol estan os que se graduan e duas persoas por graduado.

A cerimonia empeza coa entrada dos graduados no campo. Logo venhen discursos do director, dun alumno que se gradua e dun antigo alumno que prosperou na vida e que trata de incitar aos rapaces ao estudio. Hai un par de himnos e logo a entrega un por un dos titulos dos alumnos con fotos. Ao final, todos botan os seus gorros ao aire e botan serpentinas, esprais e papelinhos.

Home, en Suecia fan unha graduacion bonita e con mais parranda...pero eche o que hai.

Ata manha. Suponho.

Luitando contra as forzas da natureza

2006-06-09T20:44:00.000-07:00

Estes tempos de calores incitan a pensar na praia e o frescor da costa.

A costa de Carolina e longa e aberta. As praias son areais longos e sen rochas pero o oceano e bravo aqui. Hai muitas tempestades no inverno e no veran non son raros os furacans coma o Isabel de hai tres anos.

A primeira vez que lin algo de Carolina era eu un rapaz e tinhan meus pais na casa "El mundo de los ninhos", dez tomos variados falando de todo cunha linguaxe sinxela e entendible. Falaba de North Carolina e do cemiterio do Atlantico que formaban os praceres perto das praias (praceres son areais poco fundos), un verdadeiro perigo para os barcos que embarrancaban. E para evitar estes praceres puxeron faros aqui e acola e un deles e o de Hatteras que e famoso porque como estaba en perigo de destrucion polo mar que comia a costa non se lles ocorreu outra cousa aos estadounidenses que desprazalo uns centos de metros nunha obra case faraonica descrita aqui.

A min os faros sempre me atraeron e tenhen un toque de novela de aventuras que chega ao fundo.

Na foto non sae o faro do cabo Hatteras que non localizo a foto nos nosos arquivos. Sae un faro en Miami ao que lle fixen a foto co sol mesmo onde iria a luz.

Ata manha que toca a graduacion dos alumnos do instituto de Ana e algo hei contar.

Cirqueiros e tiraboleiros

2006-06-08T19:46:00.000-07:00

Dende logo hai que nacer para facer determinados choios. Lembras Carlos, o meu mestre que sufria ataques de misteriosos chupacabras de fin de semana ?. Pois topou choio. Non traballa no circo pero pouco menos. Adicase a pintar depositos de auga coma o da foto que e o de Warrenton pero duns meses atras e con neve. Parece ser que cobra ben pero a min iso de subir a esas alturas e pintar por fora e por dentro ganhando case 1000 $ por semana non esta feito para min.

Estes dias estiven axudando a encher moldes con cemento e enchemolos cunha especie de formigoneira pendurada que semella un botafumeiro. O outro dia tocoume acabala de baleirar e ai me miras pendurado e amarrado dunha man e cunha pa na outra dando voltas pola fabrica coma tiraboleiro ido a menos. Vamos, que xa non estou para esas circadas.

Polo resto mais ou menos ben. O Colin xa ten vo para o mercores que ven e quedara en Madrid na casa duns familiares ata o domingo que o recollemos. Hoxe tamen fomos a graduacion da filla dos arxentinos e rapaces como son que non chegan aos doce anos e xa van disfrazados con toga e o sombreiro tipicos.

Pois ata manha que escribirei no noso portatil xa que este emprestado da escola para Ana hai que devolvelo.

Deica manha.

Normas para conhecer un lugar

2006-06-07T20:15:00.000-07:00

Esta foto topeina na interrede e non e minha pero poderia selo que foi feita neste estado hai tres anos.
Topei unha paxina dunha parella que percorreron 50 estados dos EEUU e fixeron muitas fotos e comeron muitas tortas e conheceron muita xente.
Na paxina tenhen escritas unhas normas que mais ou menos nos tamen tratamos de seguir.

As normas son:

1- Observa o mundo real. Sae fora das estradas principais.
2- Come tortas. Come onde comen os lugarenhos. Evita os restaurans de franquicia. Escolle millor a comida feita a ritmo lento que non a comida rapida.
3- Mira as vistas que outros perden. Non precisas visitar muitos parques tematicos.
4- Planea desfrutar co inesperado. Cando hai algo que che pareza interesante, investigao.
5- Proba novas cousas, novos lugares, conhece nova xente, nova comida, novas experiencias, etc.
6- Detente e cheira as rosas...ou a flor que sexa. Non hai presa. Desfruta a viaxe.
7- Pensa de maneira local. Escuita emisoras locais. Le periodicos da zona e mira television local.
8- Tira o millor de cada situacion. Se algo che semella aburrido, volve remiralo.
9- Anda fino. Mantente seguro. Esta alerta. Fai deporte diariamente. Circula co deposito cheo de gasolina.
10- Conserva a experiencia. Manten un diario. Garda lembranzas ... e tira un feixe de fotos.

Seguindo estas normas mais ou menos un pode chegar a ser un viaxeiro. Se non se seguen un non pasa de ser un turista.
E co esta racion deste pais despidome ata manha (se blogger quere que tamen iso e outra).

Piratas en Carolina

2006-06-06T20:21:00.000-07:00

Hai uns dias vinheron actuar uns colombianos chamados "Sonora Dinamita" ao antro de Norlina. Unha rapaza do grupo leva un parche na foto e non sei se lle explotou un cartucho desa dinamita sonora ou a rapaza e unha pirata. Podes crelo porque houbo mulleres piratas por eses mares. E falando de piratas, o famoso Barbanegra tinha a sua base na costa de Carolina. Nesta paxina falase del (topeina en espanhol) e nesta outra (tamen en espanhol) saen distintas bandeiras piratas porque cada un tinha a sua.

Dende logo vou botar en falta estas terras coas suas cousas curiosas.

Manha e outro dia, nonsi?.

O mostro do veran

2006-06-05T19:46:00.000-07:00

Cando venho caminhando do choio sempre miro este dinosaurio de edreiras que mete medo. Un mostro destes e o que lle ataca ao Colin coas calores do veran. Con que tenha unha pulga ou un carracho xa a ten montada. Esta noite pasada non nos deixou durmir que lle proia o cu. A ver hoxe se nos deixa durmir.
Aparte diso hai outros mostros como a incompetencia dos traballadores dos aeroportos que din que temos que mandar o can outro dia que o veterinario de Madrid non traballa nin venres, nin sabado, nin domingo. Seica non o sabian no momento de facernos os billetes. O mais seguro e que cheguemos os tres o domingo 18 a Madrid, Ana mais eu durmiremos en Madrid e o luns de manhancinha recolleremos o can no aeroporto. A ver se o conto remata asi.
Agora o Colin esta durmindo co Concerto de Aranjuez (a ver se lle dura).
Desexanos boa noite aos tres. O Acedrinho parece ir por libre e dorme cando lle peta e non necesita tranquilidade.

Lio cos billetes de avion

2006-06-04T19:25:00.000-07:00

Esta fin de semana foi movida, movida.

Venres unha senhora confirmou que mercaba o noso coche e logo tivemos que ir ao aeroporto que habia problemas cos billetes. Polo caminho caiu unha treboada xa case rotinaria nesta epoca do ano. No aeroporto "atendeunos" unha tal Georgia do US Airways e dixonos que tinhamos que voltar o sabado que estaba todo aberto.

Sabado fomos e atendeunos unha tal Katherine Dunn e deunos os billetes pero que o can non o levaban. Dixonos que todalas companhias tinhan embargo de veran. Preguntamos en Continental e un tal Bill Raudenbush dixo que eles levaban cans pero como carga. Volvemos a US Airways e atendeunos Vickie S. e xa nos puxo os billetes saindo de Raleigh e voando con Continental. Logo fomos a Continental e Lisa B. dixonos que estaban os billetes confirmados e logo Ana chamou para confirmar o vo do Colin. Temos que levalo cedo o dia 17 e pagar tropecentos dolares por el (a prezo de marisco non, de angulas). Buscamos onde tinhamos que levalo e dixeronnos que ali non era que tihamos que levalo a facturacion normal. O dia 17 quen sabe que pasara.

En resumo: pares que saimos o 17 pero non sabemos se esta ben todo.

Despois fomos visitar os arxentinos a piscina e a noitinha ceamos unha barbacoa. E hoxe domingo xa foi mais de relax.

Caseiros

2006-06-01T19:59:00.000-07:00

Este senhor que sauda a camara foi o noso caseiro o primeiro ano. Un dia foi el e a xente da igrexa metodista dona da casa a recibir a Ana con agasallos para a casa coma cuberteria, menaxe de cocinha, mantas, pilas, unha cafeteira, etc, etc. Bueno, coma nas peliculas. So faltaba a torta. Este caseiro foi mui bo conosco e estivo en Vietnam case enganado. Agora ten problemas respiratorios das trapalladas que botaron naquela guerra e traballa a tempo parcial nunha gasolineira e nun reformatorio. Ten o titulo de alcalde de Macon pero en verdade e pedaneo dunha aldea de 110 habitantes.

Por outra banda, hoxe recibimos a visita do actual caseiro. O apelido e Harris igual e estudiaron ambos na mesma escola pero son persoas ben distintas. O Carroll e un home bo e simple e o noso caseiro actual (xa por pouco tempo) e un terratenente con casas, terreos e negocios que ten na oficina unha frase enmarcada: Se non queres morder o po vai por diante dos outros. Nada, o perfecto porco de pe. Recibiunos cos pes por riba da mesa, a viseira encrustada e case nin nos mirou para a cara e cando asinamos o contrato tamen tivemos que anotar ao Colin como habitante da casa. Hoxe mirou o casa e quedou conforme co estado dela e ata nos desexou boa sorte no futuro pero coa boca case sen abrir e sen sentilo de veras.

Para que mires que no mundo hai de todo.

Teddy bear

2006-05-31T19:54:00.000-07:00

Hoxe o meu mestre Carlos non apareceu no choio. Segundo parece rematou estresado co choio e tirou a toalla. Enton, en vista do apuro, estivo o patron botando unha man. O patron chamase Ted e parece bo home e lembrame un "teddy bear" ou osinho de peluche.

E falando de "teddy bears", hai varias teorias sobre a orixe dese nome do moneco pero a que me semella mais real e bonita e a que di que estaba o presidente Theodore Roosevelt de caza e que non cazara nada asi que o unico que toparon foi un osinho que llo puxeron a tiro. El non quixo matalo e perdooulle a vida e ese osinho quedou bautizado coma "teddy bear". Logo saiu un debuxo nun periodico (ai o esta) e un xogueteiro espilido creou osinhos de peluche co nome de "teddy bear" que foron un exito.

Ata manha, seica.

Chalans e chupacabras

2006-05-30T20:22:00.000-07:00

Hoxe comezou a traballar Arturo, un "chalan" (aprendiz en mexicano) para sustituirme. Ven de Veracruz e e alto e enxuito coa pel mais clara que a minha e gafinhas que semella norteamericano.
Xa hai duas chalanas que levan un mes amanhando moldes na carpinteria. Unha chamase Goya (apocope de Gregoria) e ten 33 anos, esta solteira e ten catro fillos. Goya e mexicana do estado de Guerrero. Aparte de na fabrica tamen traballa algunhas tardes da semana nun restauran e nas fins de semana vende tacos e tamales na porta dos estadios. Agora unha filla dela de 14 anos e alumna de Cris escapoulle da casa e foi para a casa do noivo. Bueno, unha telenovela.
A outra chalana e Nora, unha hondurenha de 22 anos (cantamoslle o Sapo Verde o mesmo dia que o cumpreanos da mariquinha de Vedra)( Sapo Verde e o Happy Birthday en version mexicana). Nora esta casada e ten unha filla de seis anos.
Carlos, o meu mestre, por outra banda esta aparecendo cunhas marcas sospeitosas no pescozo os luns e eu digolle que durma coa fiestra fechada que lle atacan os chupacabras de noite. Carlos vive con Enemias, un rapaz que se parece a Johnny Depp pero coa cara mais ancha. Ana di que non pero un dia a ver se lle fago unha foto e comprobamos o parecido. Este Enemias ten unha moza americana e non sei como fan para entenderse que ela non fala espanhol e el non pispa o ingles (misterios do amor, suponho).
Andy segue igual de tolo e esta divorciado e ten...cinco fillos !. Os xoves non ven traballar que leva a un fillo a un sicologo. Ese fillo ten algun problema mental e, de feito, foi o que lle prendeu lume a casa.
E asi e algunha xente da fabrica e alguns dos seus chismes.

Dia dos caidos

2006-05-29T19:24:00.000-07:00

Hoxe e Memorial Day neste pais que ven a ser algo asi coma o dia dos caidos en batalla. O dia e un festivo raro no que descansan oficinas, bancos, colexios e hai fabricas que traballan como a minha. A musica country soa mais patriotica ca nunca e parece que hai mais bandeiras e mais pegatinas a favor dos EEUU, das tropas e do presidente. A estatua ao soldado confederado do centro da vila ten unhas flores de ofrenda ao igual que tumbas de soldados nos cemiterios (a foto e vella e non sae a ofrenda floral).

No centro tamen hai un monumento dedicado aos que morreron na primeira e segunda guerra mundial. Fixenlle a foto porque me pareceu curioso. Tenhen a listaxe dos mortos por orde alfabetica e cando remata a listaxe aparece a listaxe dos negros mortos na guerra. E iso pasa na primeira e na segunda guerra mundial. E pregunto eu: se houbese unha terceira farian o mesmo, separar brancos de negros ?.

Nas montanhas

2006-05-28T19:21:00.000-07:00

Xa estamos de volta. O sabado aparecemoslle de sorpresa ao tio Pepe e quedamos a cear co el e o seu fillo maior coa noiva e unha curma do Brasil. Antes de cear fomos Ana mais eu a pasear ao lago Junaluska que ten o nome doutro xefe cheroqui da zona ( foto sepia ).

Na cea falamos de todo e o tio Pepe contou que un dia estivo parado na estrada que habia un helicoptero levando un bloque de cemento para unha ponte entre montanhas. Resulta que hai canteiros de Soutelo de Montes facendo obras na estrada que percorre todo o parque dos Apalaches. Na foto en branco e negro falan dos canteiros italianos e espanhois (mais ben galegos) que participaron na construcion da estrada esa.

Hoxe domingo fomos Ana mais eu a montanha mais alta do leste dos EEUU e o caminho esta de curvas que se fai interminable. Paramos nun edificio onde vendian artesania da zona e hai unha muller que fai monecos da xente da zona e de mostra esta o moneco de Edd Presnell que era un constructor de citaras e un cantante de bluegrass.

E asi foi esta fin de semana: despedindonos da familia e visitando alguns lugares da zona.

Ata manha. Quiza.

Sequoya

2006-05-26T20:09:00.000-07:00

Hoxe fixo muita calor e estiven todo o dia con ganhas dunha "caguama". A noitinha caiu unha treboada e agora refrescou. Toca durmir e manha iremos ata os Apalaches a despedirnos do tio Pepe.

Pertinho dali hai unha reserva india dos cheroqui. Xa estivemos por esa zona e as ruas tenhen o mesmo nome rotulado en alfabeto latino e silabario cheroqui. Na imaxe esta Sequoya, o creador do silabario cheroqui. Este pobo indio (coma outros muitos) sufriu da invasion dos colonizadores brancos e acabaron divididos en dous grupos: un en Oklahoma e outro mais pequeno que quedou en Carolina do Norte.

E agora vou para caminha.

Tonho coas personalidades

2006-05-25T20:02:00.000-07:00

Cando estivo Tonho no zoo de Washington un dia houbo un rebumbio. Chegou a visita de Bill Frist. E diras, quen raio sera ese home ?. Pois ese home e un cirurxian especialista do corazon que tamen e politico e probablemente sexa o proximo candidato republicano a presidencia estadounidense. Na foto esta o tal home con camisa de camuflaxe nunha operacion dun gorila. O Tonho esta xusto detras. Nesta ligazon hai fotos e sae millor Tonho na foto 3 da galeria "Bill Frist: A Doctor at Heart".

Ata manha. Mando un saudo sufrindo unha noite torrida.

Saltar a vasoira

2006-05-24T19:26:00.000-07:00

Neste pais eu penso que se incita a natalidade. Aqui non e infrecuente ver nais de dezaseis anos que casan antes dos vinte e esas nais antes dos corenta son avoas e divorciadas.

Na foto esta Ana con duas alumnas hai un par de semanas. A alumna da dereita esta gravida de pouco tempo e cando fixo Ana esta foto a familia da rapaza ainda non sabia nada. Ela ten dezaseis anos pero sua nai tivoa a ela con dezaseis anos tamen.

Con sorte lograra casar co pai da criatura e ambos saltaran a vasoira que e un costume das vodas de negros deste pais. Segundo parece, antigamente tinhan proibidas as vodas entre esclavos e a maneira que tinhan de casar era saltando por riba da vasoira tirada na entrada da casa. Este rito vinha de Africa e era para pedir sorte, fecundidade e felicidade (coma o noso arroz das vodas).

Pois iso, ogalla lle vaia ben a rapaza e a sua familia e se salta a vasoira que sexa con proveito.

Festival de Cans

2006-05-23T18:47:00.000-07:00

Esta fin de semana que ven vai ser a terceira edicion do Festival de Cans que vou perder por estar aqui.

Este ano botan unha curta con Suso Lista, un blogueiro que non deixo de ler e que me fai rir e pensar co seu realismo maxico.

Asi que xa sabedes onde podedes pasar unha fin de semana distinta con cinema, musica, copas e chimpibuses.

Ata manha, quero supor.

Actos de Deus

2006-05-22T19:36:00.000-07:00

O outro dia morreunos a cama: un colchon inchable da marca Coleman. Xa levamos varios e parei a ler a garantia por curiosidade. Na garantia cubria todo menos Actos de Deus coma lume, inundacion, furacans e terremotos. Segundo parece, estes son actos de Deus...non quero pensar nas accions que pode argallar o demo. E Deus debe de ter muito choio que pide axudantes na porta das igrexas.

Ata manha.

Aviso

2006-05-22T19:30:00.000-07:00

Dou conta dun aviso recibido por correo electronico para quen poida interesar. Eu, esta claro, non podo asistir a esta convocatoria pero pode ser que alguen que me lea tenha interes.

Desde a Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra organizamos, para o martes 23 de Maio,ás 16:15, a Resaca das Letras 2006 [RdL06], unha xornada na que buscamos reivindicar a web galega. Queremos convidarte a asistir, xa que o interese está asegurado ao falaren Amador Loureiro (dorfun), Berto Yáñez (chuza, aduaneiros), María Yáñez (Vieiros, todonada), Carlos Santiago (Arredemo), Marcus Fernández (codigocero) e Luis Álvarez Pousa (Tempos Novos).Da asistencia dependerá a continuidade futura das Xorndas [RdL], financiadas pola Universidade de Vigo. Tamén adxuntamos unha nota de prensa, por se estimas oportuno poñer unha nota no blog ou espallar a convocatoria. Moitas grazas pola atención, para nós é moi importante calquera tipo de axuda que nos podades prestar. Un cordial saúdo.Bernal Rúa . Organización da [RdL06]Tlf, 647 573 579

Picnic e piscina

2006-05-21T20:16:00.000-07:00

O sabado fomos a un picnic organizado pola VIF, o programa que contratou a Ana e a Cris e tamen a Edward, o colombiano da foto. O sitio do picnic era un parque nun encoro entre Raleigh e Durham: o Jordan Lake. No picnic habia xente de todo o mundo: Zambia, Kenia, Filipinas, Colombia, Romania, Galicia, etc, etc. A comida non era mui boa nin muita pero estivo ben. Tamen habia nubes de coton gratis e algunhas atraccions para nenos como castelos inchables. Tamen habia un karaoke.

E hoxe domingo fomos a piscina da urbanizacion dos arxentinos e a iso das cinco da tarde quedamos sos que o resto da xente ia preparar a cea e cear (este horario estadounidense e rarisimo).

E asi foi a fin de semana.

Dia de fresas

2006-05-19T21:09:00.000-07:00

O dia de hoxe pareceume mui bo. Primeiro no choio deronme o cheque semanal e vinha co aumento de 50 centavos por hora por antiguidade. Levo dous meses no choio e iso aqui xa e antiguidade.
Aparte diso tamen aproveitamos a tarde e fomos a unha granxa onde cultivan fresas. Vas ali, deixanche un balde como o da foto e ti vas apanhando as que che peten. A hora de marchar daslle 6 $ a senhorinha e marchas para casa cunhas fresas que saben a gloria.
Xa miras: cun aumento de salario e unhas fresas de casa son feliz. Bueno, tamen a rapaza da foto ten parte de culpa da minha felicidade.
Ata manha.

Arte galega en Warrenton

2006-05-18T20:25:00.000-07:00

De aqui a un mes estamos Ana (Acedrinho incluido), o Colin e mais eu de volta na terrinha e levaremos muitas lembranzas e algun que outro souvenir. E que quedara de nos aqui ?. Pois de Ana quedaranlle alguns conhecementos de espanhol aos seus alumnos. E de min, que quedara ?. Pois vai quedar esta obra de arte. O numero 236 que vai levar a estacion de bombeiros de Warrenton. Ese numerinho lixeino eu a man no molde de madeira de onde saiu esta pedra. Eu lixaba e cria que xa estaba ben e o meu mestre Carlos dicia que lle faltaba un chisco e eu dicia: para que ? isto vai quedar no alto e so o vai mirar o carteiro a primeira vez que deixe unha carta no edificio e como muito, van cagar por el as pombas. O Carlos riu e dixome que lle gustaba o choio ben rematado anque sexa para que lle caguen as pombas...e convenceume e agora estou orgulloso do meu traballo e non puiden evitar facerlle unha foto. Pasara o tempo e ai seguira o monumento galego na estacion de bombeiros de Warrenton.

Hai que estar orgulloso do que se fai.

Idioma facil

2006-05-17T20:35:00.000-07:00

Hoxe Ana faloulles a uns alumnos sobre a lingua galega e os idiomas da peninsula e os rapaces querian oir palabras. Ana dixo "estou cansa" e logo "cheira mal" ou "fede". Aos alumnos gustoulles e din que e mais facil que o espanhol. Eu dicia que si pero logo parei a pensar e non sei. Ti cal cres que sera mais doado para aprender un estranxeiro: o galego ou o espanhol ?.
Por certo, sigo aprendendo palabras mexicanas como "chido= ben feito" e "chesto= dificil".
Ata manha, creo.

Nueva Galicia

2006-05-16T20:47:00.000-07:00

Estas fotos son dun lugar que parece Galicia e de feito o primeiro nome europeo que tivo esta illa foi Nueva Galicia. A que semella Galicia co estas fotos ?. A illa Chiloe sempre me atraiu dende que mirei unha reportaxe na que mudaban as casas dun porto a outro. Si. As casas son de madeira e con vacas puxabanas ata a ribeira e logo ian aboiando e arrastadas por barcos ata o porto de destino.

Tamen buscando Nueva Galicia na interrede apareceu unha pelicula onde os homosexuais domenhan o mundo e un heterosexual e discriminado. Cousas curiosas da rede.

Feliz dia das letras esteas onde esteas.

Honey we're killing the kids

2006-05-15T19:51:00.000-07:00

"Carinho, estamos matando os fillos" e o titulo dun programa da cadea TLC onde unha doutora con cara de pau ensina a unha familia como alimentarse de maneira sa e coller habitos sans como ver menos television e facer mais movemento. Primeiro vese a familia actuando con normalidade e logo a doutora ensina unhas imaxes de ordenador onde se ve como envellecen os fillos e o mal que poden rematar se seguen con malos habitos alimenticios e sen practicar ningun exercicio. Cando se ven esas imaxes do neno con oito anos agora que chega aos corenta careco e gordo coma un bocoi e cando a nai deixa esvarar unha bagoa e admite pasar a accion. E bla, bla, bla.

Este e un programa mais desta canle onde hai outros interesantes coma Shalom (un rabino observa familias con problemas conxugais e logo compon a situacion), Miami Ink (uns que fan tatuaxes), While you were out (mentres un esta fora da casa cambianlla toda), etc, etc.

E de ilustracion deixo un anuncio do iogur Aloya de Tui do ano 1957 ! (eu pensaba que os iogures eran mais modernos).

E xa sabes. Se queres adelgazar: menos prato e mais zapato (xa o dixen mais dunha vez).

Sarabiada e tornados

2006-05-14T18:47:00.000-07:00

Hoxe empezou a manha con tronos e sarabia bastante gordinha e estivo todo o dia asi: con momentos de calma e treboadas que metian medo. Hoxe tamen houbo avisos de tornados que cando o din no ingles de aqui soame que falan da minha patria chica. Agora xa e noite e rematou o dia este da festa da auga. Sintoo pola xente que celebraba o dia da nai (aqui e hoxe).

Na foto podes ver o mapa desta zona de Carolina (a man esta no Warren County) onde as seis e media estaba muita da zona con avisos de tornados e tormentas electricas. Ana ten no seu ordenador o pronostico do tempo que lle gusta escuitar falar a Greg Fishel da WRAL. Por fortuna non pasou nada, Ana quedou sen piscina (aqui din que a piscina atrai os raios e pechana por precaucion) e non houbo mais novidade.

Ata manha. Suponho.

Traballos "duros" nos EEUU

2006-05-13T20:17:00.000-07:00

Un dos traballos mais extranhos que tenho mirado na minha vida e o traballo de manequin. Pois si, alguns comercios tenhen manequins vivos e reais para sorpresa de pailans coma min e abraio e mofa para rapacinhos que non deixan de chimpar diante do sufrido traballador e de facerlle acenos e toquetear no cristal para que lles faga caso. Pero os manequins son uns profesionais e fan ben o seu traballo de estatua e case nin respiran e podes facerlles unha foto coma se fosen guardas ingleses. Non sei pero para min que e unha das formas mais aburridas de facer uns cartinhos que pode topar unha persoa.

Cambiando de tema. A xente di que os centros comerciais xigantes tipo Walmart, Target nos EEUU ou Alcampo, Carrefour, etc, na terrinha; rematan con postos de traballo e eu estou de acordo e por exemplo podo dicir que aqui nalguns Walmart xa nin hai caixeiros e o cliente ten que coller a sua compra nos anaqueis, levala a caixa, escaneala, pesala, metela nas bulsas e ainda por riba, pagar por todo este traballo. E non penses que podes marchar sen pagar ou facendo trampa. Ca. Non podes que tes unha camara do Gran Irman na tua testa filmando a accion aparte dos fandelos nacional e estatal para lembrarche o respetinho que tes que gardar coa legalidade.

Na foto de abaixo estan Cris e Tonho pagando nunha caixa desas e na foto de arriba esta un manequin real de carne e osos.

Cans viaxeiros

2006-05-12T20:54:00.000-07:00

O Colin ultimamente non quere sair muito da casa. No mediodia fai calor e non quere sair. Pola noite sae ben e na manha hai veces que o tenho que sacar a forza. O que si lle gusta e ir mercar a pizza dos venres ao Milano's. Por que sera que aos cans lles gusta andar en coche ?. Aqui ponho fotos de cans viaxeiros nesta zona de Carolina.

Xoves de reparto de comida

2006-05-11T19:40:00.000-07:00

Os xoves toca reparto ao lado do traballo. Mentres nos traballamos lixando e reparando moldes de madeira para encher de cemento fora hai unha restra de coches que poden chegar aos cen. A maioria tenhen identificacions de que os conducen xente discapacitada. A xente fai a sua espera tranquilamente dentro do coche e van avanzando. Na porta do almacen uns vontarios van metendo alimentos no maleteiro ou na parte de atras do coche e o beneficiario pode marchar.
Eu tinha ganhas de facerlle unha foto ou un minivideo a este ritual pero no choio non tenho a camara.
Esta situacion e a outra cara deste pais desenrolado e rico.
E todo isto ven ao video que mirei no blogo de Imeneo onde unha nena arxentina chora porque non ten nada para comer na casa. Triste, real e impresionante.

Preparandose

2006-05-10T20:49:00.000-07:00

Temos notinhas pegadas as cousas que imos vender para cando marchemos. Outra xente e capaz de vender a chatarra da foto (de feito o coche da dereita xa o venderon). Nos pomos a venda sofas, lampadas, unha mesa, sillas, un espello grande, microondas, torrador, etc, etc, aparte dos tres coches.

No choio todo ben. Un companheiro agasallou as companheiras con galletas porque hoxe e o dia da nai en Mexico. O Andy e unha maquina imitando animais e cousas e fai o asubio do tren que parece que pasa pola fabrica. Tamen remeda ao paxaro tolo (o peto aquel dos debuxos) e quere venderme unha "guagua verde por tu no caminar al trabago". Pero xa lle dixen que marchaba nun mes e non me insistiu. Tamen llo dixen ao encargado e e un home con curiosidade e preguntoume para que vale un rei. O encargado coleciona moedas e pediume ai atras moedas e leveillas. Dixenlle que o rei esta nas moedas e nos selos e que non fai mais. El calou e menos mal que non me dixo o que me dixera outro mexicano hai dous: "Y si no hase nada porque no lo fusilan".

Agallope do galicenho

2006-05-08T19:22:00.000-07:00

Cando chegou Hernan Cortes a terras mexicanas para conquistalas levaba uns cabalos duros, obedientes e nada esixentes en cuidados. Os cabalos que levaba eran galicenhos: unha mistura de garranos portugueses con ponis galegos. Aos mexicanos gustaronlles estes cabalos e a raza expandiuse polo pais ata hai case cincuenta anos que entrou nos EEUU e agora hainos neste pais tamen. E asi sangue de cabalos galegos corre por cabalos estadounidenses.

E isto todo ven a conto de que o sabado pola manhancinha habia silencio na casa e arrimei a orella a barriga de Ana. Despois de esperar un chisco puiden sentir un agallope lonxano e rapido: o corazon do Acedrinho. Ese momento foi a primeira vez que sentin ao meu fillo, pedindo paso a este mundo co sangue novo dun cabalo que non e galego nin e americano; que e galicenho. E gustoume.

Orixe do dia da nai

2006-05-07T15:17:00.000-07:00

Hoxe galicea por aqui (chove coma na terrinha). Nos EEUU hoxe non e o dia da nai. O dia da nai e o segundo domingo de maio. E diras: que mania que tenhen os estadounidenses de cambiar as celebracions...ou seremos nos?. Pois neste caso somos nos os que modificamos a data porque a celebracion do dia da nai e un invento estadounidense. Si. Nos tempos antigos habia celebracions en honor a nai (coma os gregos en honor a Rhea, a nai de todolos deuses) pero non chegaron a callar. O que si chegou a callar foi a proposta de Anna Jarvis, unha muller que lle prometeu a sua nai que criaria unha celebracion para todalas nais do mundo e tardou nove anos en conseguilo. E asi no presente celebramos este dia (variando as datas) en case todo o mundo con craveis, agasallos ou poesias. Curiosamente a tal Anna Jarvis non chegou a ser nai nunca pero recibiu muitisimas postais de felicitacion ata o ano que morreu.

Na foto esta minha nai cuidando de min e Ana o veran pasado.

Xente estragadora

2006-05-06T18:57:00.000-07:00

Hoxe fomos Ana mais eu a Rocky Mount. Temos que vender o coche e habia un profesor filipino interesado en miralo e fomos ata esa poboacion para mostrarllo. El non dixo nin que si nin que non e quedou en chamarnos. Xa decidira cando queira.

O caminho a esta poboacion e longo (45 millas, mais ou menos 60 quilometros) pero pintoresco. Pasase por zonas de bosques, outras de pastos, a casa das latas, casas ailladas e poboacions pequenas. Hai unha casa que sempre me admirou pola cantidade de xoguetinhos que ten aparcados fora e un dia fixenlle unha foto. Ese dia faltaba a moto acuatica pero o resto dos xoguetes estaban: un jeep, un quad, un deportivo antigo, unha lancha e un descapotable. Non sei a ti pero a min semellame demasiados vicios e estragar cartos tontamente, non ?. E nos a regatear polo coche.

Cinco de maio

2006-05-05T20:57:00.000-07:00

Hoxe foi o dia cinco de maio e en Mexico celebran a batalla de Puebla que foi cando venceron aos franceses no seu pais.
Fomos cear os catro ao Hooters (cinco contando o Acedrinho) que un non pode marchar deste pais sen probar este restaurante famoso non pola calidade da comida senon polas camareiras que ata hai pouco eran escollidas polo fisico ata que houbo unha queixa e agora deixan traballar a rapazas mais variadas.

Nube de palabras

2006-05-04T20:15:00.000-07:00

E tarde e tenho que ir para cama. Non podo acceder as fotos porque Ana esta a durmir e ten o ordenador 1 apagado. Busco algunha imaxe das que tenho eu e topo esta dunha nube de palabras. E doado de facer e queda bonito. Se queres podes facer a tua nube aqui en Snapshirts.

Ata manha, quizabes.

Orgullo de "colos vermellos"

2006-05-03T20:01:00.000-07:00

O resultado das elecions para sheriff estan aqui: recunca o sheriff por outros catro anos e xa leva un feixe e os outros candidatos quedaron atras. O da garavata patriota quedou o ultimo dos cinco aspirantes pero non por ser negro que o sheriff e preto tamen.
Agora quedalle o choio por diante que non e mui compricado neste condado rural onde a xente ata pon carteis nos alboios dicindo que estan orgullosos de criar porcos. Se non fose porque aqui vive un 75 % de negros este condado seria "redneck" de cheo. "Redneck" significa colo vermello e esa era a cor do colo do uniforme sudista na guerra civil norteamericana. Agora esa palabra quedou co significado de pailan e habitante do rural que se dedica a cazar, facer barbacoas, beber cervexa, presumir de tractor e desfrutar cos deportes "redneck" coma o "mud bog" onde meten os coches nun lameiro inmenso para risa do publico.
Aqui levan con humor isto de ser "redneck" e incluso hai unha revista adicada a este mundo.
E deixo aqui o tema que tenho que durmir.

Votacion para sheriff

2006-05-02T18:46:00.000-07:00

Hoxe escollese sheriff en Warren County e outros condados.

O Pepe mandou o can da foto para facer campanha por min e recibin apoios doutros blogueiros que me fixeron un cartaz ou mesmo a estrela de sheriff. Pero, a pesares de tantos apoios, non son quen de competir contra o candidato de garavata patriota, nin contra o actual sheriff que agasalla as pizerias con almanaques da oficina do sheriff ou contra o candidato que reparte caramelos e lambonadas no desfile do Nadal (como sae na foto de abaixo).

Cando saiba o resultado xa vos informarei.

Primeiro de maio

2006-05-01T19:25:00.000-07:00

Neste pais e un dia laborable mais, ao contrario que na terrinha ou en Mexico que e festivo.
O mais curioso e que a orixe desta festividade do dia do traballador e norteamericana. Todo ocorreu hai mais de cen anos cando traballadores esixiron a xornada de oito horas en troques da de doce horas. Houbo manifestacions, mitins e unha explosion dunha bomba que provocou un xuizo entrampullado e o aforcamento de oito lideres sindicais.
Aqui este dia habia marchas de protesta dos inmigrantes ilegais por todo o pais. A fabrica de caixas onde traballei o hai dous anos hoxe non abriu as portas. En cambio, na nosa empresa ninguen faltou e o xefe aledouse e mercou pizzas para todos.
Dende logo foi unha forma curiosa de celebrar o dia do traballador.

Na foto podense mirar traballadores hispanoamericanos facendo equilibrios sen ningunha medida de seguridade nunha casa en construcion o sabado pasado.

Paseos pola zona

2006-04-30T18:45:00.000-07:00

Onte iamos facer un percorrido por casas restauradas nesta zona pero cobraban 25 $ por cabeza e pareceunos esaxerado. Iso si; puidemos visitar a casa Jacob Holt que sae na foto de abaixo. Ali habia unha exhibicion de cobertores ou "quilts" e algunhas antiguidades aparte de libros das "Fillas da Confederacion". A noite fomos cear a casa dos arxentinos e a volta habia un feixe de cervos repartidos polo caminho e varios cruzaronse diante do coche. Tamen esquivei unha "zarigueya".
E hoxe fomos ao Durant Nature Park e fixemos varios percorridos que non facia muita calor. Ana caminhou sen problemas e o Colin tamen.
A ver manha que novidades hai.

Prom

2006-04-28T18:58:00.000-07:00

O prometido e debeda e aqui van duas fotos da preparacion do "prom" que non e outra cousa que un baile dos estudiantes dos ultimos cursos do instituto. Eles e elas van vestidos a todo trapo (nunca millor dito) e gastan montes e moreas en traxes, fotos, souvenirs (chaveiros con foto) e incluso aluguer de limusina.

O lugar do baile e o arsenal de Warrenton e nestes momentos estan a bailar musica a todo volume pinchada por dous pinchas. O baile acaba as doce da noite e logo as mozas xa se ponhen comodas e van a outros sitios que xa saberan elas.

Como esta e unha sociedade plural podense ver alumnos nativos Haliwa-Saponi debaixo do arco dos globos e afroamericanos na foto de abaixo vestidos para a ocasion.

Morojo

2006-04-27T20:40:00.000-07:00

Houbo blogueiros que se queixaron pero ninguen e perfecto e os academicos da RAE non son unha excepcion e se intentan meter no dicionario unha palabra galega 100% que mais falla de profisionalidade poden ter ?.
Proba a consultar a palabra "morojo".

Terra de indios

2006-04-27T19:35:00.000-07:00

Non podo negar que me gusta o mundo dos indios. Sera un resto da infancia ou a influencia mediatica pero tenho aprezo aos indios e a todo relacionado co eles. Na foto do ano pasado estou cunha india monacan no Natural Bridge en Virxinia.

Irei contando cousas do libro que me mercou Ana que non ten desperdicio. E aqui deixo un video gravado o ano pasado dun powwow dos Haliwa-Saponi, os indios deste condado. No video entran os indios a bailar cos seus traxes rechamantes.

Manha os alumnos de Ana tenhen o baile da "prom" ou promocion na "armory". Ela vai axudar ao fotografo e aproveitara para facer fotos.

Ata manha.

http://www.youtube.com/watch?v=VuihYdOXo_c

Lenda de Popocatepetl

2006-04-26T19:15:00.000-07:00

A semana pasada fomos cear ao restaurante mexicano "El rio" en Norlina que esta perto e comese ben. Os restaurantes mexicanos acostuman a estar pintados e adornados con cores vivas. Outro costume que tenhen e o de pintar murais con motivos indixenas ou do campo mexicano. Neste de Norlina hai un mural onde se ve unha muller morta e un indio velandoa. Cris dixome que hai unha lenda ao respecto e informeime. Resulta que habia unha princesa azteca chamada Iztaccihuatl que estaba namorada dun guerreiro chamado Popocatepetl pero o pai dela non estaba conforme co este amor asi que mandou ao guerreiro a unha guerra. A princesa agardou por el pero chegoulle a nova de que morrera no combate e ela rematou morrendo de tristura. Cando Popocatepetl regresou topou a sua namorada morta asi que a levou fora da cidade, fixo unha fogueira e quedou velandoa ata que tamen el morreu. Os deuses compadeceronse dos amantes e cubrironnos de neve e trasformaronos en montanhas. Na actualidade podese ver unha montanha coa silueta dunha muller deitada chamada Iztaccihuatl (muller branca) velada polo volcan Popocatepetl.

Aqui podes ver esta lenda e cadros relativos a ela.

Manha suponho que xa non chovera.

Relixion rockeira

2006-04-25T18:50:00.000-07:00

Coma sempre, perdo as boas festas e non vou ir a esta na igrexa EN LUME; nome ben rockeiro para un santuario. Quen sabe que relixion sera esta e se esta incluida nos mapas topados por Nemeth sobre as relixions nos EEUU. Iso si, aparte das misas sempre se pode ir de excursion cos rapaces no bus mentes dan charlas aleccionadoras.

E agora vou desconectar que vai vir unha treboada electrica de mil pares.

Manha a ver que ponho.

Aletazos de bolboreta

2006-04-24T20:20:00.000-07:00

Ana empeza a sentir os movementos do Acedrinho. Ela di que son suaves coma o roce dunha bolboreta.

Ana consulta muitas paxinas na rede adiante e mais ou menos coinciden en dicir que a partir da semana 18 empezan a sentirse os estrabuxos da criatura.

Se fosemos norteamericanos ao millor mercabamos o aparato para oir os latexos do neno e poder gravalos...pero non nos da por ai.

A ver manha que novidades hai.

Libros e vagalumes

2006-04-23T19:45:00.000-07:00

Hoxe foi o dia do libro ala por Espanha. Nos EEUU non houbo esa celebracion que non sei cando celebran. Na foto de arriba saen duas caixas cheas de libros usados que alguen deixou para que a xente aproveitase nun mercadillo de maioria hispana e semelloume unha boa idea. Outra idea que me gustou foi a ideada polo Naufrago do concurso para escoller a verba galega mais bonita. A palabra vagalume saiu ganhadora e hai que reconhecerlle a beleza anque non se lle pode negar a beleza as outras palabras concursantes. E o que lle comentei eu: nos concursos de misses so ganha unha pero non se lle pode negar o merito as outras.

Eu tenholle muito carinho aos libros e na foto de abaixo ponho o ultimo libro que me agasallou minha moza polo meu aniversario...e non tenho mais remedio que querela, nonsi?.

Dia da Terra e aniversario de "Eu e os EEUU"

2006-04-22T18:29:00.000-07:00

Hoxe e o dia da Terra e aquelas palabras do xefe indio Seatle ao daquela presidente dos EEUU seguen vixentes e nunha situacion mais apurada ainda.
Tamen hoxe hai un ano que empecei co este blogo de maneira tatexante e toupeira. Menos mal que fun aprendendo un pouco, non ?.

Un saudo de fin de semana.

Suicidas e ranhaceos

2006-04-21T20:58:00.000-07:00

No posteo anterior habia comentaristas que falaban dos ranhaceos e de valados antisuicidas e unha combinacion pode verse nesta foto do 2004. O Tonho fixonos a foto a Cris mais eu no Empire State Building en Nova York (Ana ten vertigo e non quixo subir). Detras nosa esta o valado que ainda segue un anaco para arriba e esta dobrado cara ao edificio para evitar suicidios.

A xente gusta muito de suicidarse en sitios conhecidos como o Empire State, o Golden Gate de San Francisco ou mesmo a ponte de Rande ou a Internacional de Tui (construida polo frances Eiffel).

Hai dous tipos de persoa que se bota nas fervenzas do Niagara: os suicidas e a xente que quere ser famosa. Na fervenza do lado estadounidense non sobreviviu ninguen dos que se botaron por ela pero na canadiana en forma de ferradura sobreviviron alguns (hai museu, por suposto) e ata houbo un que se botou duas veces e na segunda ocasion foi coa noiva !. So houbo un home que sobreviviu sen levar nada de proteccion e tivo que pagar multa por gastos nos equipos de emerxencia !.

Un saudo e desfruta da vida. Deixa que os tolos sexan os outros.

Fervenzas do Niagara

2006-04-20T20:31:00.000-07:00

Mentres nos fomos esta fin de semana pasada ao sur, a praia; Cris e Tonho tiraron cara ao norte e ata sairon do pais que estiveron pola fronteira canadiana.
Eles estiveron nas fervenzas do Niagara e no dia foron no barquinho que se mete debaixo do cachon de auga. Dixeronnos que o ruido e intenso e forte e sempre hai un ou dous arcos de vella como se ve na foto de abaixo.
Na foto de arriba pode verse de noite o panorama. Eu non sabia que as tinhan iluminadas pero non se lle pode negar unha beleza grandisima como grandes que son elas.

Esta tele americana...

2006-04-19T20:13:00.000-07:00

No ximnasio aproveitei para mirar a tele mentes facia bici. Non sei como andara na terrinha a tele pero aqui da pena a mala calidade que ten. Nas novas falaban dos prezos da gasolina que agora anda polos 2,93 $ o galon (case 4 litros) e hai tres anos podiase topar gasolina por 1,29 $ o galon. Tamen falaban de Iraq e do escandalo da violacion dunha bailarina negra por parte de tres xogadores de Lacrosse da universidade de Duke.
Como detalle simpatico deixo aqui un anuncio dunha das multiples igrexas deste pais e a foto dunha igrexa de Warrenton cun nome que me soa catalan.
Ata manha.

Explicacions

2006-04-18T18:47:00.000-07:00

Por aqui segue todo con normalidade: Ana e o Acedrinho estan ben e de vacacions esta semana que non hai escola porque e o "spring break", unha forma politicamente correcta de chamar a semana santa asi como no Nadal hai o "winter break".

A primavera esta no seu esplendor e caminho do choio eu paso por este xardin xapo-americano xeitoso. E falando de prantas o outro dia houbo alguns blogueiros que me preguntaban polo "spanish moss". Pois ben, a pranta non e un musgo anque pareza que o di o seu nome senon que e unha especie de fias da familia da pinha que se penduran das arbores pero que non as matan que so as empregan de soporte.

O nome ten varias posibles orixes e a mais extendida e a lenda de Gorez Goz, un malandro espanhol que queria beneficiarse unha indinha e foi atras dela. A india agabou unha arbore e o outro seguiuna. Ela baixou por unha pola e o espanhol quedou enganchado das barbas e morreu e dai quedou o nome da pranta. Esta e a version mais extendida.

Logo esta unha version mais bonita que di que un espanhol estaba namorado dunha india e a familia dela non estaba conforme e ataron ao pretendente a unha arbore. Dixeronlle que o soltaban se renegaba do amor que tinha pola india e el dixo que non, que nunca a desprezaria. Ao cabo dun tempo acabou morrendo o espanhol de barbas vermellas e como mostra do amor eterno cara a india as barbas foron pasando de arbore en arbore polos tempos e tempos ata hoxe.

Podes quedar coa version que prefiras pero que saibas que esa pranta decora as arbores e serviu dende roupa para os indios, ata material para construir...pasando por recheo de asentos de coche !!!. Que o saibas. Mais informacion aqui en ingles, sorry.

Domingo de volta

2006-04-17T20:07:00.000-07:00

Pola manha almorzamos no Ihop e logo, como estaba anubado, decidimos ir a Airlie Gardens. Pensabamos que era pequeno pero ainda e ben grandeiro. Ten un lago partido en dous e varias rotas por xardins de camelias, prantas carnivoras, rosaledas, azaleas (o que mais), xardin das bolboretas (Ana sae retratada ali), pergola italiana, xardin de North Carolina, un carballo inmenso de 400 anos, un xardin adicado a Minnie a senhora que estivo na porta por muitos anos e fixeronlle unha especie de capela con botellas de cores como se ve na foto. etc.

Despois decidimos ir a Fort Fisher a xantar e fixemolo de mala maneira que habia un feixe de mosquitos rabiosos que non nos deixaron tranquilos. Saiu o sol con forza e non corria chisca de aire e non tinhamos sombrilla nin nada. Banhamos a Colin e logo banhamonos nos. Estivemos un tempo na entrada da praia que hai unha especie de mirador cuberto de madeira e ali foi onde millor estivemos en todo o dia. Logo apareceron un grupo escandaloso de hispanos (a praia estaba chea deles) e marchamos cara Warrenton. Paramos en Rolesville a saudar aos arxentinos e logo fomos para casa.

E asi foi esta fin de semana en Wilmington e bisbarra. Foi case un calco do que fixemos o ano pasado pero con millor tempo este ano.

Sabado repetido co ano pasado

2006-04-17T19:32:00.000-07:00

Si. Este dia fixemos case o mesminho co ano pasado. Almorzamos no Ihop. Logo fomos a Fort Fisher e ali collemos o ferri para Southport. Esta localidade encantame pola tranquilidade e por ser tan bonita. E un sitio ideal para xubilarse. Ana sae diante dunha casa adornada para o Easter co seu coello de Pascoa e demais trapalladas.

Este ano tamen habia a festa da primavera coma o ano pasado e habia tenderetes con artesania, postos de comida e concursantes de prebe de chili. Todo igualinho ca o ano pasado. Aparcamos ao lado do Visitor Center onde hai un carballo duns oitocentos anos que semella na forma un cervo deitado. Esta retorto a proposito que os indios tinhano como marca de zona pesqueira. Demos un paseo pola costa e estaban as marisquerias acuguladas de xente e nunha habia moteiros coas Harley aparcadas na entrada. Tamen habia un marinheiro limpando peixe e botaba os restos aos pelicans que habia na auga e que pedian de comer dando voltas.

Cando pasaron as horas de calor voltamos a praia de Fort Fisher no ferri e fixemos unha rota nun parque natural dali. Parque natural curioso e dividido en duas partes por unha especie de autopista para todoterreos que os americanos non poden andar dous quilometros pola area.

O Colin acabou derrengado e tamen se lle cravaban nas patas uns pinchos e tiven que levalo no colo.

Volvemos para o hotel e deixamos ao Colin e fomos cear. No centro de Wilmington estaban os restaurantes cheos e habia que esperar para sentarse asi que rematamos no Carrabba's que e unha cadea de restaurantes italianos algo careiros pero de mui boa calidade.

Venres: chegada a Wilmington

2006-04-17T19:15:00.000-07:00

O venres fixemos a viaxe a Wilmington que esta a unhas tres horas de Warrenton.

Da viaxe non hai muito que relatar. Cando chegamos ao Motel 6 deixamos as cousas e a Colin que iamos a praia mais cercana. Na praia facia muito aire e habia unha chea de xente. Logo tomamos un cafe no Port City Java que foi unha cadea que visitamos bastante esta fin de semana. Aqui dan bos cafes e boas lambonadas e hai internet gratis anque isto ultimo non o aproveitamos.

Logo volvemos ao hotel e demoslle unha voltinha a Colin no Greenfield Park onde fixen esta foto espectacular de solpor no lago cun cipres careco que nace na auga e o seu "spanish moss" pendurando.

Coello de Pascoa

2006-04-13T19:15:00.000-07:00

Neste pais non hai rosca do padrinho nen cousa parecida. Aqui o que manda e o coello de Pascoa cos seus cestos de presentes a vender nos locais comerciais e os ovos de chocolate de diversas cores e tamanhos. Como tamen fan negocio de todo por estes lares, no centro comercial podes pagar por facer unha foto do fillo sentado no colo do coello de Pascoa como imitacion dos Reis Magos ou o Papa Noel.

O costume do coello e mui antigo e ven de Alemanha e e anterior a cristianizacion e ten que ver mais coa chegada da primavera e a procreacion que con outro asunto. Aqui podes saber mais deste costume.

Esta fin de semana nos non imos participar na busca de ovos organizada en Warrenton (nin na que hai na Casa Branca). Tampouco imos a un pow-wow dos indios da zona. Nos imos a Wilmington, a praia, ao sur. Cris e Tonho tiran para o norte. Eles van as fervenzas do Niagara como unha parellinha mais de rulas.

Ata domingo ou luns.

E un Acedrinho !!!

2006-04-12T19:06:00.000-07:00

Tinhamos pensado o nome de Lia (un dos nomes favoritos tamen para *sara) se fose unha nena pero resultou ser un neno. O neno esta ben e normal e Ana tamen. Ana dicia que ia ser un neno que tinha sonhos premonitorios. A min dabame na espinha que ia ser unha nena pero esta visto que pronosticar non e o meu. Agora esperemos que todo siga o seu ritmo normal.

Ata manha.

Amnistia para ilegais

2006-04-11T19:30:00.000-07:00

Nestes dias Bush esta a falar dunha especie de amnistia para os 12 millons de ilegais que hai no pais. Hai xente a favor e xente en contra. A maioria esta a favor e en muitas cidades hai manifestacions apoiando a legalizacion de tanta xente que ven a este pais a ganhar a vida.
Na foto esta Carlos, o meu mestre; Chucho, unha forma de dicir Xesus en mexicano, e a sua dona Jessica que pequecha como e fai uns traballos esmerados ao cen por cen. Non me extranha que esta xentinha fose capaz de facer obras tan ben rematadas.
A filla de Chucho e Jessica chegou habera duas semanas e tivo que pasar polas montanhas e acabou queimada da neve. O pai foi buscala a Arizona a ela e a un curman e trouxoos para Norte Carolina (como din os mexicanos). Para estes que chegaron agora non vai haber amnistia. Eu so espero que a amnistia lles chegue a estas persoas da foto que so con miralos traballar ben que o merecen.

Arsenais e armerias

2006-04-09T17:11:00.000-07:00

Tenho que pedir perdon por non explicarme ben. Cando falei da armeria fixen unha traducion directa de "armory" que tanto pode ser armeria como arsenal e suponho que neste caso seria mais ben arsenal ou almacen de armas e non armeria coma tenda de armas. Perdon. En vilas un pouco xeitosas e tipico que haxa unha armory que seria o almacen de armas da poboacion. O que non sei e contra que inimigos gardarian as armas. Suponho que seria no tempo da guerra fria e que xa vinha de cando tinhan medo que os invadisen os xaponeses ainda antes no tempo. Non sei. Nas fotos de hoxe xa ponho a "armory" de Warrenton onde non hai rastro de armas (noutras ainda hai canons nas portas) e unha real armeria ou tenda de armas de Wilmington NC.

Por outra banda dicir que o dia de hoxe foi fresquinho pero soleado e andei a facer fotos pola vila adiante.
Ana mirou a taboa chinesa para predecir o sexo do Acedrinho, mandada por torredebabel e o resultado deu que e neno. Fixemos a proba con mais rapaces conhecidos e nuns atina e noutros non asi que seguiremos coa dubida.
E de extra deixo unha foto sepia de Ana diante dunha casa de Warrenton (non e nosa. Magoa).

Libros na armeria

2006-04-08T19:55:00.000-07:00

Hoxe choveu e cairon tronos un par de horas pola manha. Ana tivo un curso de aprendizaxe tactil e kinestesico organizado polo instituto e Cris, Tonho e mais eu fomos a armeria de Warrenton. Si; aqui toda vila que se prece ten unha armeria que nestes momentos de paz relativa serven tanto para bailes como para actos sociais coma o de hoxe que era a venda de libros descatalogados da biblioteca de Warrenton. Eu non merquei nada pero Tonho mercou tres libracos que trataban de animais. O millor son os prezos: libros de tapa dura a 1 $, libros de tapa branda a 50 centavos, revistas a 10 centavos, etc. Non diras que son caros os libros. Este vai ser un detalle que vou extranhar deste pais.
Un saudo e a ver que ponho manha.

Teles "everywhere"

2006-04-07T20:06:00.000-07:00

Por aqui todo trascorre ao seu ritmo: a primavera avanza, a Ana medralle a panza e eu apenas tenho folganza.

No choio todo ben e agora temos un axudante chamado Cirilo ( nome que non lle imos por ao Acedrinho ).

Despois fomos a piscina do YMCA e ali estaban cunha tele coa pelicula da foto que, por certo, nunca mirei.

Si: unha tele na piscina !. Explicome. Neste pais gustanlle as teles muito; por suposto que as tenhen nas casas e non so unha ou duas senon ata catro ou cinco dependendo da xente que viva ali. Agora empeza a habelas nos coches para os asentos traseiros. Na sala de maquinas do ximnasio hai catro en ringleira con distitas canles. Esta ben porque ves algo mentes pedaleas ou andas na cinta. Onde non me parece mui normal e que haxa unha tele no vestiario pero habela, haina. O colmo e que agora, por se fose pouco, hai venres que ponhen video infantil na piscina. Xa puxeron unha vez "Finding Nemo" (non lembro o titulo en cristiano) e non tivo exito que vinheron tres nenos e a media pelicula morrian de frio. Como non aprenderon desa repitiron a xogada e hoxe xa haberia uns catro ou cinco nenos que non se podian contar ben que non paraban e non lle facian caso a tele.

E iso e todo. Manha falarei de libros e armerias.

Neno ou nena ?

2006-04-05T19:46:00.000-07:00

Por aqui todo segue o seu ritmo. No traballo ben anque Andy tivo un incendio na sua casa o sabado e ardeulle toda. Leva uns dias sen vir que suponho que estara buscando outra casa para mudarse. Por sorte, a el e a familia non lle pasou nada.

As rapazas estan ben e o Tonho rematou en Washington e esta na casa outra volta.

Ana esta ben e sen molestias. O que fai muito e informarse aqui e acola sobre o embarazo e os bebes. Leva uns dias topando tests para facer en internet para predecir se vai ser neno ou nena segundo a experiencia de comadronas e neste test o resultado deulle un 65 % nena pero hai outros nos que o resultado varia. Ou sexa, que de momento pode ser de calquera sexo e non o sabemos ainda.

Logo esta a custion do nome e temos alguns pensados pero agradeceriamos mais nomes. Quen sabe ?, quizais o nome que digas gustanos e collemolo.

E mais nada. Ata manha, suponho.

O debuxo foi collido nesta paxina sobre crenzas encol do embarazo e dos bebes que esta en Tagalo e ingles.

Kasege, rainha dos Cri

2006-04-04T19:22:00.000-07:00

Eran os ultimos anos da decada dos 70. O tempo das sestas adicabao eu e ler e debuxar. Robinson Crusoe foi un libro que me gustaba e lia e relia. Tamen nesa epoca botaban na television o Planeta dos Simios. Con detalles dun e detalles do outro acabei creando un planeta novo cos seus habitantes, razas, idiomas, etc. Como non podia ser doutra maneira eu mesmo en adulto era rei dunha terra. Ao meu irman pequeno gustoulle o xogo e tamen el foi rei dun imperio de marinheiros. Minha irma tamen queria entrar no asunto pero era mala idade para nos e non me chistaba muito a idea asi que por facerlle un favor nomeeina rainha dos Cri: unha xente enorme e peluda coma bigfoot que vivia ciscada por unhas montanhas altisimas. Contrariamente ao que eu cuidaba, a minha irma gustoulle o reino e queria mirar a capital. Debuxeille un castelo con mala pinta rodeado dunhas poucas chouzas e dixenlle que ese era o seu reino. A ela non lle chistou muito asi que fixen outro debuxo onde eu ia visitala e ela recibiame nas portas do castelo coa xunta dos ancians Cri. O castelo era mais grande e a vila xa tinha casas de madeira e de pedra e a vila estaba viva e animada e no fundo vianse unhas montanhas enormes pero fermosas. Desta volta minha irma - Kasege nese mundo - xa quedou contenta.

E xa pasaron todos aqueles anos e a vida levounos por distintos caminhos aos tres e agora xa tenho unha mui boa relacion coa minha irma: unha moza que manha dia cinco cumpre trintaetantos anos e que foi e sera a millor rainha que poden ter os Cri ou calquera outra xente.

Por ti vai este posteo e de sobremesa xelado desta marca que sei que che vai gustar.

Un bico.

Tornados e sapos

2006-04-03T19:56:00.000-07:00

Parece que foi o demo. Onte domingo fixo sol e calor (asi estaba Ana a beira daquel coche) e hoxe houbo tornados, raios, lostregos, vento forte e muita chuvia e sairon os sapos cando finou a chuvia. Para min que foi Kiko , o pseudosueco, que estaba abraiado da pouca roupa que levaba Ana e mandou a bruxa. O certo e que este temporal foi o resto do temporal que castigou o centro dos EEUU e matou a mais de 27 persoas. Eu estiven buscando algunha foto minha dun dia de chuvia para colgar e so topei esta na Florida. Esta visto que tenho que facer fotos con mal tempo.

As rapazas e coches

2006-04-02T19:04:00.000-07:00

Hoxe Ana foi montar no coche e equivocouse. Non foi tal pero o coche e bonito, eh?. Quedalle ben a Ana, non?.
Neste pais o mundo dos automoveis ferve: a xente reforma coches vellos e ata crea o seu coche particular como este da foto de abaixo con Cris o ano pasado.

A min os coches non me atraen muito pero hai que reconhecer as belezas cando se tenhen diante.

Osos e roupa

2006-04-01T18:18:00.000-08:00

Hoxe fomos mirar osos tallados en madeira. O Tonho quere levarlle un detalle a senhora que lle deixa un cuarto de balde en Washington. Esta senhora adoece polos animais e ten unha coleccion de figuras de osos asi que se lles ocorreu a Cris e Tonho mercarlle un osinho de madeira dun obradoiro de caminho a Raleigh e xa quedou encarregado.

Logo fomos xantar de suave ao Panera Bread e dali fomos a un centro comercial que Ana queria mercar roupa. No centro comercial habia organizada unha festa de presentacion da ditosa loteria e habia xogos, souvenirs e musica e cola de xente mercando a loteria. Tamen estaba unha xente que protexe cans do Labrador cunha cadela mui agarimosa.

Ana mercou roupa nunha tenda de maternidade e deronlle un paquete de agasallo cunha crema e unha especie de compresas para os peitos aparte dun feixe de folletos de propaganda. Ainda estivemos en mais tendas e na libreria Barnes&Noble e na festa.

E asi foi este sabado e agora queda a noite cunha loucura de ruidos feitos por grilos e chicharras.

Tudo bem

2006-03-31T20:17:00.000-08:00

Tudo bem. No choio aparte de traballar aprendo palabras mexicanas e espanglesas. Eu tapo os buracos das caixas con "bando" que non e outra cousa que a pronuncia en ingles da marca da masilla. Tamen usamos "tiner" que e o disolvente (ven de lacquer thiner). Unha palabra curiosa que aprendin e "diablo" que non e o demo que imaxinamos todos. O tal "diablo" e un carrinho de man para cargas. Busquei na interrede e topei o oficio de "diablero", aparte de outros curiosos como franelero, checador, bicitaxista, tamalera, bolero, cilindrero, etc. Xa sabes, se queres traballar en Mexico aqui estan estes oficios.

Polo resto ben. Hoxe foi dia de cobro; danme un cheque cada semana e pagan ben que sae contabilizado o tempo todinho segundo " se poncha" (fichar ou picar) e dez minutos que se chega antes cada dia e dez minutos que sae un mais tarde suman e logo son horas extras. E hoxe o xefe, Ted, ofreciame unha bici para ir ao traballo que me mira andando para casa. E non sei, quizais luns pidolle a tal bici.

Ana esta ben, un pouco triste por despedirse de roupa que lle vai quedando xusta, pero ben.

O Tonho estivo hoxe no zoo co futuro candidato dos republicanos para presidente dos EEUU que houbo unha operacion dun gorila.

Cris como sempre e o Colin outro que tal baila: so pensa en comer e logo xogar.

E iso e todo. Ata manha.

Loteria

2006-03-30T19:38:00.000-08:00

Hoxe foi o gran dia. Este estado deixou de estar aillado. Os estados que o rodean xa tenhen todos loteria: ese xogo do demo que desfai familias e fai que a xente gaste os cartos da comida no vicio, etc, etc.

Aqui non hai muitas novas falando de Espanha e unha que mirei hai tempo falaba do Gordo de Nadal e na television punhan a nova coma se fose un costume barbaro ou extranho e rian cando miraban a xente descorchando champan na rua.

Bueno, agora tocalles a eles que xa tenhen loteria. E como son asi xa hai camisetas e gorras apoiando a loteria.

Ata manha.

Carpinteiros de Warrenton

2006-03-29T19:40:00.000-08:00

Na foto estan Lorenzo e Andy vestidos de paisano. Non me custa nada imaxinalos vestidos de indio e vaqueiro pero Andy seria un vaqueiro bo. Seino.

E na foto de abaixo esta Francisco Javier (o que me lembra a un dos de Camela) e Lorenzo outra volta.

E co esta xente e outros mais paso a xornada de traballo que agora e mais longa porque hai mais horas de sol.

2006-03-28T20:04:00.000-08:00

Estes mexicanos son do que non hai; Bush quere dar mais canha aos inmigrantes e eles adicanse a ir a "antros". Na foto esta o programa da festa que perdin o sabado. Falta na foto a cabeza de Priscila y sus balas de plata que un fan dela da fabrica non puido evitar gardar un souvenir dela.

Manha sera outro dia e porei algunha foto dalguns companheiros.

Gustariame ser famoso

2006-03-27T18:06:00.000-08:00

Gustariame presentarme para sheriff como propon ghanito, ser o candidato mais fino como di kiko, ganhar a estrela dourada desenhada por nemeth, por orde no condado de Warren e poder ir a Canada a evitar a matanza de 300.000 focas e ser famoso por iso.

Aqui falase da matanza de focas e outras animaladas (ou persoadas?) que se fan polo mundo adiante. Os videos e as fotos feren a sensibilidade de xente sensible e revolve o estomago e a mente. Estas avisado.

Millas e millas

2006-03-26T18:22:00.000-08:00

Si que fixemos millas estes dous dias. Onte sabado fomos a Rocky Mount a mercar roupa nova para Ana e logo voltamos a Warrenton. Dali fomos a Rolesville xa con Cris e Tonho que viu de Washington a cear a casa dos arxentinos que nos deron cousinhas para o bebe e dali volvemos a casa. E hoxe domingo fomos Ana mais eu ao aeroporto de Raleigh a cambiar o billete de volta a Madrid e tivemos que cambiar de companhia que agora a US Airways non permite cans nos seus vos. Con tal motivo non nos cobraron polo cambio de data.
Antes de ir ao aeroporto paramos a xantar no restaurante mexicano El Azteca (na foto sae o dono retratado). O dono e o tipico mexicano con exito que leva sombreiro de cowboy, cinto con fibela ben grande e botas campeiras. Eu xantei pulpo que estaba ben picante e branducho e de sobremesa sopapilla que non e outra cousa ca unha orella das nosas. As camareiras eran unhas pesadas preguntando se estabamos ben cada dous minutos.
Despois de irmos ao aeroporto fomos ao Whole Foods a mercar delicias como pan e falafel.
E asi foron estes dous dias. Manha toca volver a rotina.

Tempos novos, tempos vellos

2006-03-24T19:22:00.000-08:00

Esta e unha parte do centro de Warrenton na actualidade. Aqui esta a pizzeria Milano's onde mercamos pizza os venres para cear. Bueno, agora Ana non atura o cheiro da pizza, xa sabes, cousas dos antollos. Agora hai dias que lle apetecen donuts e antes non os podia ver diante e tamen hai dias que prefire ovos.

Despois da pizzeria ven unha floristeria, unha xestoria, o local do periodico The Warren Record, unha tenda de antiguidades e a gasolineira.

Na postal antiga (agasallo de Nemeth) vese mais vida e na acera da esquerda habia un restaurante e todo onde hoxe hai unha casa de prestamos que ten un cartel na porta proibindo mendigar.

E agora que van elixir novo sheriff, Ghanito ten claro por que candidato votar. Gracinhas pola confianza depositada.

Eleccion de sheriff

2006-03-23T20:16:00.000-08:00

O outro dia lin unha nova desta zona que dicia que hai un incremento dos roubos nos coches e que aconsellaban aos propietarios pechalos con chave.

Esta nova da unha idea do nivel de delincuencia neste condado que xa me gustaria a min poder deixar o coche aberto na terrinha.

Para luitar contra esa delincuencia estan os policias e os sheriff e ainda non sei cal sera a diferencia. O que si sei e que vai haber eleccion de novo sheriff e hai carteis por todolos sitios. Aqui os carteis son destes de cravar no chan e non hai carteis de pegar nas paredes que me parece unha boa idea. E na luita polo posto de sheriff hai varios candidatos e o da foto e o que ten mais carteis. Logo hai outro candidato que ten paxina web e todo e ali explica o programa de actuacion. O mais bonito de ver e a sua garavata.

E iso e todo por hoxe, dia tranquilo e sen novidades e con Ana que o leva ben.

Manha vai ser outro dia, non ?.

Xente pouco discreta

2006-03-22T19:38:00.000-08:00

Hai xente que ten cara para todo. Na foto mirase unha voda dunha parella de norteamericanos que casaron o dia dos enamorados nunha pista de xeo tinxida de rosa a posta para a ocasion. Aproveitaron o descanso dun partido e montaron o chiringuito e deron o si nunha cerimonia de quince minutos diante do cura, a mascota do equipo e uns mil espectadores. O acto non sei se sera mui romantico pero o que e e pouco discreto. Se eu lle digo a Ana para facer isto primeiro ponse colorada e logo comeme cru. Ana e sinxela e non lle gustan as estridencias nin ser estrela nun video nin cousa polo estilo asi que non vai haber video de agradecemento anque saibades que vos damos muitas gracias por ese apoio que nos mandades. De verdade que sodes especiais. E isto e o que hai por hoxe, aparte da boa nova do cesamento do fogo permanente por parte da ETA.
Manha habera o que haxa.

A foto e a informacion son propiedade do amigo Diego.

Video de consolacion para o PQV

2006-03-21T20:06:00.000-08:00

Hoxe choveu e quedei a xantar no choio. Xantei con Jessica e tres mexicanos mais. Un preguntaballe a Jessica polo home e a filla e ela contou que vinhan dentro de dous dias, que tinhan que entrar de "mollados" por Arizona e que tardarian iso en cruzar o deserto ata Phoenix.
E ali empezaron a contar historias de "mollados", de "coyotes", da "migra" (a policia de inmigracion), dos prezos (entre 1800 e 2000 dolares cobran os "coyotes" por pasar unha persoa a fronteira) e demais desventuras que ten que pasar esta xentinha e muitos mais polo mundo adiante. Cando xa ia ser hora de volver a traballar apareceu Andy que se xuntou conosco e cun par de mexicanos mais que chegaron e un preguntoulle a Andy que faria el se entrase a migra pola fabrica e el dixo que escaparia polo monte con todos coma se fose un mais deles, que era mexicano un 90% e que non lle gustaria quedar so el traballando na fabrica. Ai fixonos rir a todos. Dende logo este Andy e simpatiquisimo e caime mui ben.
E falando de norteamericanos, aqui deixo un video onde sae un hobbie desta xentinha norteamericana que en muitos casos non deixan de ser uns rapaces mentalmente nun corpo adulto ( coma o tal Bush falando do terceiro aniversario da guerra de Iraq ).
Este video vai de premio de consolacion ao comite organizativo da PQV ( Plataforma Queremos Video ). Eu estou intentando convencer a Ana e incluso queria disfrazar a Cris de Ana para facer o video pero Ana resistese. A PQV tera que idear unha estratexia e insistir mais.

http://youtube.com/watch?v=oz0QQ8e2kR4

http://youtube.com/watch?v=oz0QQ8e2kR4

Gracinhas

2006-03-20T21:03:00.000-08:00

"WE'S IN HEBEN", "estamos no paraiso"; como negrinhos nun campo de sandias, asi sentimonos Ana mais eu despois de recibir tantos parabens, felicitacions, noraboas e zorionak.

Hai pouco tempo mandastes enerxia positiva para que eu topase traballo e conseguistelo. Agora mandades mais enerxia positiva para Ana e mailo bebe e vai sair duro coma un ferrote. Seguro.

A vosa resposta foi espectacular e quedamos sorprendidos, sobre todo Ana. Dixenlle a Ana para gravar un minivideo de agadecemento estilo mensaxe nadaleira dos Borbons pero ela ten mais siso ca min e chamoume parvo. Non hai video e deixo esa foto de agradecemento. GRACINHAS.

Manha a ver se ponho algo.

Feliz dia dos Pepes e Pepas e dos pais !

2006-03-19T15:37:00.000-08:00

Parabens a todos neste dia. Ana mais eu felicitamos aos nosos pais respectivos e demoslles un sorpreson: Ana esta embarazada.

San Patricio e o dia da arbore

2006-03-17T20:27:00.000-08:00

Hoxe e o dia de San Patricio, patron dos irlandeses. Neste pais hai muitos descendentes deles. A este pais chegou xente que emigrou fuxindo da fame que provocou unha peste nas patacas de Irlanda. Vinheron aqui e fixeron unha vida nova e trouxeron costumes e tradicions. Na foto sae un disfrazado de leprechaun.

E hoxe non e a unica cousa verde que se celebra porque tamen e o dia da arbore: ese ser mudo e xigante que nos da sombra, frutos e calor. Estes dias hai muitos incendios por Texas (wildfires=lumes salvaxes, palabra expresiva coma poucas) e arden arbores, cultivos e prados e tamen sofren muitos animais como os dez mil cabalos e vacas que morreron queimados; unhas cifras xigantescas dificiles de imaxinar.

Na outra foto estou eu cun carballo americano que non collia na foto. Gustanme as arbores e, de feito, un dos meus apelidos e un nome de arbore.

E isto e todo por hoxe. Ata manha.

Opcions

2006-03-16T20:41:00.000-08:00

Muitas veces paro a pensar no mundo no que estamos e se paga a pena seguir este ritmo tolo de materialismo e sen metas.

Seguro que xa o pensache algunha vez coma min iso de deixalo todo e vivir co fundamental e sen mais problemas.

A foto esta e dunha rapaza dunha comunidade paquistani das montanhas que acostuma ter paxarinhos como mascotas. Esta comunidade respecta toda a vida animal e, de feito, cando o fotografo ia facer a foto, a rapaza estaba rescatando avelainhas dun bulleiro ou pucharca. A paxina descubrina gracias a Nemeth e a ligazon e esta.

Hai veces que me gustaria ser asi. O pior seria dicir adeus ao xamon e ao pulpo.

Ata manha.

Lenda urbana

2006-03-15T18:39:00.000-08:00

Muitas veces creo vivir nun escenario de pelicula. Xa hai meses topei uns zapatos pendurados dun cable de luz nun bairro de Warrenton. Agora xa hai outro par noutro bairro. Estes zapatos lenbranme a pelicula "Big Fish", unha pelicula que me gustou muito porque e un xeito de conto.

O costume de pendurar zapatos ten varias explicacions: dende que e unha marca dunha banda de delincuentes ata que e unha mostra de perda da virxinidade. Outra explicacion di que e o paso da infancia a madureza. Logo esta a teoria de que os zapatos son dun que vai casar e os amigos ispeno na despedida de solteiro e penduran os zapatos por non pasar unha proba. E tamen hai a teoria que di que e broma e que empezou un nun sitio e vai extendedose o costume polo pais adiante. Eu non sei quen ten razon. Suponho que todolos motivos poden servir. So espero que estes zapatos en Warrenton tenhan unha orixe distinta a teoria de bandas delincuentes.

Deica manha, se cadra claro.

Alguns compas

2006-03-14T18:57:00.000-08:00

No choio vou progresando e aprendendo diferentes tarefas. O meu mestre particular e Carlos, un mexicano de perilla que non me lembra a ninguen especial. Gustalle o meu nome que o emprega sempre para falar comigo e explica as cousas tranquilamente. En definitiva, parece bo tipo e bo traballador que busca que quede todo perfecto. Logo esta a companheira Jessica, unha mexicana baixinha, baixinha e eu acabo con dor de costas traballando na mesa adaptada a altura deles. Logo esta Francisco Javier que parece un dos de Camela pero mais baixo e mais moreno. Sempre sorri ensinando os dentes de ouro. Tamen esta Andy, un "bolillo" como din os mexicanos para referirse a un norteamericano sen mala intencion. Esta un pouco tolo e chapurrea bastante do mexicano e canta coa radio tanto en ingles como en mexicano e bota os aturuxos mexicanos mui ben. Ten catro chichos pequechos no pelo e esta sempre fumando co cigarro de esguello que parece Popeye (aqui non sei se esta proibido ou non fumar no traballo). Ah, Popeye dise "popai" en ingles.
Logo hai mais companheiros traballando que ainda non conhezo e como ainda non tenho fotos dos companheiros ponho esta dun vendedor mexicano nunha "pulga" (spanglish para mercado de rastrillo, do ingles "flea market").
Ata manha, suponho.

Mascotas

2006-03-13T18:14:00.000-08:00

Este pais ten fama polo trato cos animais. Aqui pode haber de todo: dende ecoloxistas e zoologos do millorinho do mundo ata xente que e mais besta ca os pobres dos animais e cazan osos con arcos ou ponhen comida de cibo para cazar cervos.

Da caza xa falarei outro dia que aqui esta mui metida nos costumes da xente e da para escribir muito.

Do que quero falar e dun "vecinho" en Norlina (perto do antro dos mexicanos) que ten un cartel que di "Non entrar. Manterse lonxe: lobo". Ao primeiro pensabamos que era un que tinha un can e queria meter medo aos posibles cacos da sua propiedade pero un dia miramos o becho e tivemos que tirarlle unha foto. A de arriba fixoa Tonho e a de abaixo fixena eu en distinto dia. O Tonho preguntou no zoo (onde saben mais que inseminar elefantas) e os veterinarios dixeron que e un lobo e quedaron alucinados de que alguen tenha un lobo atado estilo can. Pero xa sabemos que neste pais hai de todo.

Ai deixo as fotos do "Calcetins" de "Bailando con lobos" que debe de ser lobo porque non ladra pero debe de ser un lobo bo que e mui amigable.

Ata manha.

Visita a Wake Forest

2006-03-12T17:54:00.000-08:00

Hoxe tamen fixo calor e bichorno. Fomos cos arxentinos xantar no restaurante mexicano da semana pasada e logo paseamos polo centro de Wake Forest. Tivemos sorte de que estivese aberto o museu da antiga universidade e a guia, unha senhora mui amable, ensinounos o museu.

Na foto estamos na enfermeria da universidade.

A ver se posteo manha.

San Patricio en Raleigh, NC

2006-03-11T18:27:00.000-08:00

Xa sabes como son neste pais que celebran as cousas cando cadra e hoxe celebraron o dia de San Patricio no centro de Raleigh.

Facia calor e un bo dia e o desfile empezou as doce do mediodia. Aqui nos desfiles participan colectivos mui diversos que non tenhen que ver coa celebracion pero eles van igual.

No desfile habia gaiteiros de orixe irlandesa e escocesa pero tamen habia unha asociacion de orixe alema e outra de orixe escandinava cun barquinho viquingo e todo. Logo habia motarras en Harley davidson, unha escola de animadoras, unha escola de danzarins irlandeses, un clube de luita medieval, un ximnasio de artes marciais, unha escola de xente con minusvalias, asociacions de defensa de animais, un clube de cans huskies (aparte dos galgos irlandeses da foto que son dos cans mais grandes do mundo), bombeiros, uns tolos que en vez de cars tinhan como camions en miniatura e ali andaban a toda velocidade. Desfilaban tamen vendedores de concesionarios de coches, perconal de emisoras de radio, unha escola de patinadores e unha restra de diferentes igrexas regalando estampas de santos, aparte de caramelos e colares tipo Mardi Gras de diversas cores brillantes anque o verde era o que predominaba asi como no atuendo do publico.

Logo fomos xantar ali ao lado do parque onde actuaban os gaiteiros e as danzarinas e disfrutamos do ambiente festeiro.

En definitiva, un dia de festa dos poucos que disfrutamos neste pais. E aqui abaixo queda un video dun baile irlandes do ano pasado que a camara non me deixou baixar mais que quince fotos de hoxe.

http://youtube.com/watch?v=SLn7cuLkhJU

Xa traballo

2006-03-10T19:08:00.000-08:00

Si. Todo foi gracias a uns blogueiros que querian que topara eu choio e xuntaron enerxias e telepatias e moveron fios aqui e ala e deixaron os porcos coxos e asi me conseguiron traballo.
Hoxe non eran as oito da manha e chamaronme para ir a Cast Stone Systems, inc. Esta empresa foi a que visitei o outro dia. Empezou mal porque o encargado chamoume e deume un cuarto de hora para ir ao choio. Eu dixenlle que tinha que almorzar e logo ia para ali. Por suposto que almorcei. Non me gusta traballar con fame. Na mili un dia un cabo chusqueiro ergueunos da cama e mandounos apanhar follas que habia ciscadas na estrada que ese dia habia visita e fomos sen almorzar e estivemos ata a hora de xantar cunha mala uva... Bueno, ao que ia, eu almorcei e paseei o can e logo fun andando que son uns dez minutos. Non me dixo nada o encargado, faltaria mais, e logo xa me presentou a quen me vai ensinar e xa traballei hoxe. O choio parece bo, como de manualidades porque estou tapando fallos nos moldes para facer pezas para edificios. Xa explicarei mais no futuro sobre o choio e os companheiros.
Asi que xa sabes; se queres saber por Acedre pregunta aqui de oito a cinco da tarde. Pregunta polo novato.

Piscineiros

2006-03-09T18:41:00.000-08:00

No anterior posteo falaba de que nos iamos caminho do ximnasio cando tirei a foto (un pouco triste pero bonita). Hai tempo que non o menciono pero si que imos Ana mais eu ao ximnasio. E unha das poucas diversions que hai por aqui. Mais que nada imos a piscina e outros dias imos a sala das maquinas a andar en bici ou na maquina de 'step' (non sei como sera en galego. E esa maquina que fas que sobes unha escaleira.). Hoxe, por exemplo, eu fun a sala de maquinas e fixen bicicleta e 'step' mentres lia "To kill a mockingbird" ("Matar un reisenhor"). Ana foi a piscina e, de mostra, aqui deixovos un video do ano pasado onde estamos nadando e que conste que xa milloramos o estilo.
Ata manha.

http://www.youtube.com/watch?v=iEWqesLb8bM

Case, case

2006-03-08T18:12:00.000-08:00

Hoxe case consigo traballo. Fun a unha empresa que esta a dez minutos da casa andando e dixome o encargado que estes dias puidera ser que houbese 'chanse' (oportunidade). A empresa e de molduras prefabricadas e son todos mexicanos menos un negro carretilleiro e unha senhora branca oficinista. A ver se hai sorte e traballo ai que queda ao ladinho da casa e aforro en gasolina e asi voume acostumando a silicose do Porrinho e Ponteareas para cando volva, ha, ha. Millor rir que chorar, non ?.

E como non vou falar de asuntos laborais ponho unha foto dun solpor nunha granxa de aqui agora que os dias son mais longos e xa e imposible facer esa foto indo ao ximnasio. Espero que vos guste a todos os que me ledes e comentades que sodes do millorinho da rede adiante.

Ata manha.

Prezos de casas

2006-03-07T17:48:00.000-08:00

Despois do posteo do outro dia coa casa de conto de Wake Forest entroume a curiosidade polos prezos de casas. Non por mercar, por suposto; so por curiosidade. O domingo demos un paseo pola vilinha onde vivimos, Warrenton, e apareceu un cartel cun enderezo web e consultei prezos. Estaba a casa Dun Mor cun prezo un pouco inasequible: mais dun millon de dolares. A casa e esta da esquerda. Logo habia outra casa mais barata por menos de 160.000 dolares. A casa esta aqui a dereita. Pero tamen esta queda fora das nosas posibilidades asi que busquei e busquei e topei a fin a casa dos nosos sonhos: unha casa que custa menos que botarlle aire a roda do coche que aqui custa 50 centavos o raio da maquina do aire. Si. Topei unha casa GRATIS, de balde, polo papo, free, 0 pesetas, rien de rien, niente. Uau, unha casa gratis e non hai truco. E, efectivamente, a casa e gratis pero, sempre hai un pero, non venden o terreo asi que tes que desmontala e levala a outro lugar.

Ese era o truco da casa gratuita que sae nesta foto de embaixo.

"Antros"

2006-03-06T18:17:00.000-08:00

Antros e o nome que usan os mexicanos para denominar o que serian os nosos pubs ou discotecas. Os antros para nos tenhen mala sona pero para eles e un lugar de diversion. En Norlina (a sete quilometros) hai un antro deses que mais ben semella un antro dos nosos. Eu nunca entrei, tamen hai que dicilo; pero as mozas tampouco queren entrar. Os carteis da entrada dan un pouco de medo, a verdade. E para que me creas deixo duas fotos feitas onte domingo. Unha e da entrada proibindo armas, drogas e solisitasion que e o espanglis de pedir cartos. E a outra foto indica quen pode "tomar" e quen non e os requisitos que se piden. Bueno, deixo as duas fotos que son tamen un bonito exemplo de espanglis. E pensar que hai alguen que quere escribir o Quixote en espanglis e di que o galego e un invento dos politicos. Non sei se rir ou chorar.

Amor animal

2006-03-05T20:12:00.000-08:00

O Tonho esta aprendendo muitas cousas nos zoos onde esta e nos centros de animais. Esta semana estivo mui emocionado coa inseminacion dunha elefanta. Na foto esta un veterinario inseminando a elefanta como ben supos. Que un home disfrazado de mago che insemine o producto non ten parecido a un bo revolcon. E agora a elefantaa tera que esperar uns vintedous meses, case dous anos, para ter a cria. Dende logo isto non e o millor exemplo de amor animal pero e o que hai.

Manha hai mais.

Wake Forest

2006-03-04T20:11:00.000-08:00

Hoxe facia sol pero corria un aire bastante frio. Fomos Cris, Ana, o Colin e mais eu a Wake Forest, unha vilinha que vai rematar sendo absorbida por Raleigh, a capital de Carolina.
Xantamos nun restaurante mexicano e logo fomos pasear pola zona das casas ricas e, de exemplo, esta a foto cunha casa que semella saida dun conto. Logo do paseo tomamos un cafe nun sitio tranquilo que ten pegada unha tenda de moedas antigas que ten unha paxina web e descubrin que tamen tenhen a vender chapas de identificacion de esclavos negros que as levaban colgadas no pescozo coma se fosen cans. Esas chapas eran para esclavos que alugaba o dono a outro senhor. Agora esas chapinhas poden chegar a custar 6000 $. Magoa de non topar eu unha tirada mentes paseo ao Colin.
E asi foi este dia. Ata manha.

Diferentes intereses, diferentes calendarios

2006-03-03T20:12:00.000-08:00

Hai tempo descubrin unha paxina de indios no que cada dia relatan un acontecemento da sua historia nesa data. Por exemplo, un tres de marzo saiu Ponce de Leon de Porto Rico na busca da fonte da xuventude topada na illa Bimini (que non era illa senon a peninsula de Florida). E a historia segue. A ligazon deixoa aqui pero esta en ingles.

E hoxe tamen descubrin unha paxina na que ponhen unha foto diaria relacionada con obxectos astronomicos (non confundas con salarios de diversos fufbolistas ou politicos). A foto de hoxe e de Turquia e sae Venus e o cometa Pojmanski (non me preguntes sobre el que e a primeira vez que sei algo del). Deixo aqui a ligazon a esta paxina en ingles con esas boas fotos diarias de obxectos astrais.

E iso e todo. A ver que ponho manha.

Ventase a primavera

2006-03-02T18:13:00.000-08:00

Hoxe fixo bastante calor e cando paseaba ao Colin pola manha habia unha parella de rolas facendo o seu ninho. Aqui e acola empezan a abrochar as flores das arbores e fan unha imaxe bonita.

Aqui non hai amendoeiras como a da foto copiada de www.itineranceplus.com, pero non puiden evitar por esta foto e contar unha lenda do sur de Portugal que me semellou bonita para este tempo.

Hai muitisimos anos habia un rei mouro no Algarve que se enamorou dunha princesa do norte europeo. Pasou o tempo e a princesa estaba triste no palacio. Asomabase a fiestra e estaba triste mirando os campos. O rei mouro preguntoulle a un paisano dela se sabia o que lle pasaba e este dixolle que a princesa botaba en falta a neve. O rei mouro queria compracer a sua enamorada pero no Algarve non nevaba e non sabia que facer. Ata que un dia tivo unha idea e prantou milleiros de amendoeiras rodeando o castelo. Cando chegou a primavera, a princesa do norte asomouse e mirou a paisaxe cuberta de amendoeiras en flor e recuperou a ledicia: parecian arbores nevadas. E asi pasaron muitos anos felices esperando a primavera e as suas flores.

E isto e todo por hoxe. Aqui deixo a ligazon a esa lenda que me gustou. Ata manha.

Rico, rico

2006-03-01T17:52:00.000-08:00

Estes dias tanto falades de filloas que acabo agoandoas. Gustariame comer filloas pero dandolle o toque norteamericano cun chisco de xarope de arce como o que leva o carro do debuxo. Un debuxo mui bo por certo. Saqueino dunhas infusions que mercamos da marca "Celestial Seasonings" que tenhen debuxos mui bos nos envases e so co iso da ganhas de mercalos. Busquei na interrede e tenhen unha presada de artistas que podedes consultar nesta ligazon.

Neste pais hai envasado de case todo e nos estantes dos supermercados hai unha explosion de cores e formas que queren vender polo ollo. Xa sabes que aqui venden de todo ou polos menos intentano.Esta arte de vender poderiamola aprender nos para darlle saida ao queixo en lata que seica e un invento galego segundo di Colineta. Dende logo se o envase ten un debuxo asi de bonito seguro que o merco.

E de despedida deixo outro debuxo. Ata manha.

Stop all war

2006-02-28T18:15:00.000-08:00

Hoxe seguin co paro vacacional que xa se esta facendo longo de mais pero e que non hai muito mais onde ir nesta vilinha. Aproveitei e mirei o documental Fahrenheit 9/11 de Michael Moore.
Este documental e unha critica do goberno do actual presidente norteamericano. Explica as relacions entre os arabes e o presidente e achegados. Descubre as relacions monetarias con empresas petroliferas e armamentisticas e o desvio da atencion da poboacion norteamericana sobre o verdadeiro motivo da invasion de Iraq. Tamen explica como o goberno esta interesado en ter unha poboacion amedrentada para facer o que queren eles.
Bueno, o documental e duro e ten momentos emotivos e fala dende muitos puntos de vista. Eu recomendo este documental para conhecer un pouco mais dos verdadeiros motivos da guerra de Iraq. E para rematar o posteo de hoxe deixo unha foto dun sinal modificado pola xente para pedir a paz.
Ata manha.
E